Γιάννος Κρανιδιώτης : τρεις αναφορές του στην Κυπριακή ιστορία
Ο Γιάννος Κρανιδιώτης λίγους μήνες πριν τον άδικο χαμό του, στις 14 Σεπτεμβρίου 1999, κατείχε ήδη τη θέση του αναπληρωτή Υπ.Εξ. της Ελλάδας (με Υπ.Εξ. το σημερινό Πρωθυπουργό), στην κυβέρνηση Σημίτη. 
Το πολιτικό του άστρο είχε πια ανατείλει για τα καλά στην πολιτική αρένα της Ελλάδας, αφού ο Έλληνας πρωθυπουργός μαζί με τον Γιώργο Παπανδρέου, του εμπιστεύονταν λεπτούς διπλωματικούς χειρισμούς στα ελληνοτουρκικά, το κυπριακό και τις σχέσεις με την Ε.Ε., σε μια κρίσιμη συγκυρία της εξωτερικής πολιτικής. Ήταν η εποχή που η Ελλάδα θα κάνει τη μεγάλη στροφή ως προς τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, με την υιοθέτηση της πολιτικής του Ελσίνκι. Θυμίζουμε ότι ο βασικός άξονας της διπλωματικής αυτής αλλαγής ήταν η πλήρης διαφοροποίηση της ελληνικής στάσης απέναντι στην Ευρωπαϊκή πορεία που χάραξε τότε (1999), η Τουρκία. Μια νέα στρατηγική με πολύ συγκεκριμένους βέβαια όρους, κορυφαίος των οποίων υπήρξε το αίτημα για απρόσκοπτη ένταξη της διαιρεμένης Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο Κρανιδιώτης (όπως το επισημαίνει εμφαντικά στην τρίτη αναφορά του στο βίντεο της παρούσας ανάρτησης), υπηρέτησε με συνέπεια, αλλά και πάθος αυτή την πολιτική. Σε κάποιο μάλιστα βαθμό υπήρξε και ένας από τους αρχιτέκτονες της. Έχοντας επάξια κατακτήσει τη φήμη του οραματιστή πολιτικού, λόγω και της καταγωγής του, κατόρθωσε, σε πολύ μικρό σχετικά διάστημα, να ανατρέψει παγιωμένες αντιλήψεις χρόνων, πετυχαίνοντας σταδιακά να πείσει για την ορθότητα, την αποτελεσματικότητα, αλλά και για την αναγκαιότητα της ρηξικέλευθης πολιτικής του. Περιττεύει νομίζω να θυμίσουμε την αρνητική υποδοχή που έτυχε η νέα αυτή πολιτική πρόταση από τα κόμματα σε Κύπρο και Ελλάδα.* Ο ίδιος ο Κρανιδιώτης αναφερόμενος (με πολύ ομολογουμένως τακτ) στους χαρακτηρισμούς που του προσήψαν (αιθεροβάμων, εξωπραγματικός, ρομαντικός),** σκιαγραφεί απλώς το νοσηρό πολιτικό κλίμα που υπήρχε τα χρόνια εκείνα τόσο ως προς το εσωτερικό μέτωπο των δύο χωρών,όσο και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και το κυπριακό.
Αν κάποιος λοιπόν επιχειρούσε σήμερα να επαναφέρει στη μνήμη μας (προσδιορίζοντας με λίγες λέξεις) κάποια από τα κομβικά σημεία που το συνέθεταν, εύκολα θα επέλεγε τα ακόλουθα δυστυχή, για την πατρίδα, γεγονότα:
1. Την αδικαιολόγητη απόρριψη των «Ιδεών Γκάλι» (1992).
2. Την πομπώδη εξαγγελία και αποτυχημένη υλοποίηση του δόγματος του «Ενιαίου Αμυντικού Χώρου» (1993).
3. Την για αρκετό διάστημα επικράτηση των άτοπων και εξωπραγματικών συνθημάτων περί «Πανεθνικής διάσκεψης στην Αθήνα» και «καθόδου ελληνικής Μεραρχίας στην Κύπρο» (1992-93).
4. Τον εξευτελισμό που υπέστη το ελληνικό κράτος με τους χειρισμούς της κρίσης των Ιμίων (1996).
5. Την παραπλάνηση του ελληνικού λαού στο ζήτημα της οικονομίας με σκοπό την ένταξη με κάθε τρόπο στην ΟΝΕ. (Ο εμπαιγμός αυτός φυσικά συνεχίζεται με ιδιαίτερα τραυματικό τρόπο στις μέρες μας).
6. Το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου (1999).
7. Τη διεθνή γελοιοποίηση για μια ακόμη φορά της Ελλάδας με την περιπετειώδη σύλληψη Οτσαλάν την ώρα που εγκατέλειπε την ελληνική πρεσβεία της Κένυας. (1999). (Το γεγονός προκάλεσε την αποπομπή 3 Υπουργών της κυβέρνησης Σημίτη).
8. Την ανάληψη των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 από την Αθήνα (1997).(Ένα ακόμη μεγάλο φαγοπότι στις πλάτες του ελληνικού λαού).
9. Την αγορά αντιαεροπορικών ρωσικών πυραύλων (S300) και την παταγώδη αποτυχία εγκατάστασης τους μαζί με την πολιτική εκμετάλλευση του όλου ζητήματος (1993-98). (Η προεκλογική περίοδος των προεδρικών εκλογών του 1998 στην Κύπρο, περιεστράφη κατά κύριο λόγω στο ζήτημα της έλευσης και εγκατάστασης των πυραύλων. Ήταν τότε που όλοι φόρεσαν φουστανέλλα!!).
Όλα αυτά, όπως και πολλά άλλα παρόμοια, είχε να αντιμετωπίσει ο Γιάννος Κρανιδιώτης από τις υπεύθυνες θέσεις του Υφ.Εξ. (1994,1997), του Ευρωβουλευτή (1995) και του αναπληρωτή Υπ.Εξ. (Φεβρουάριος 2009).
Δεν χρειάζεται πολύ μυαλό για να αντιληφθούμε πόσο θάρρος, κουράγιο και επιμονή είναι αναγκαίο να διαθέτει κανείς για να μπορέσει να αντεπεξέλθει όλες αυτές τις «εθνικές ιδιορρυθμίες», όλον αυτόν το συσσωρευμένο «εθνικό» παραλογισμό.
Ο Γιάννος μας απέδειξε, λίγο πριν το μοιραίο τέλος του, ότι «είχε τα κότσια» όχι μόνο να τον αντιμετωπίσει αλώβητος, αλλά, πέντε μόλις χρόνια αργότερα, να πάρει σάρκα και οστά, το ασύλληπτο τότε, όραμα του!
----------------------------------
Παραπομπές
* Αυτοί που περισσότερο αντιτάχθηκαν στην πολιτική που ακολουθούσε ο Κρανιδιώτης είναι αυτοί που από τότε μέχρι και σήμερα, παραπλανώντας το λαό, διεκδικούν την πολιτική υστεροφημία και κληρονομιά του.
** Η νέα γραμμή που η κυβέρνηση Σημίτη χάραξε στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και στο κυπριακό και που ο Γιώργος Παπανδρέου, ο Γιάννος Κρανιδιώτης, ο Χρίστος Ροζάκης κ.α. κλήθηκαν ως οι κατεξοχήν αρμόδιοι να υλοποιήσουν, στηριζόταν κατά κύριο λόγο σε δυο βασικές διαπιστώσεις και παραδοχές: α. Η συνεχής αντιπαράθεση με την Τουρκία δεν δημιουργούσε προϋποθέσεις για λύσεις, β. Ορισμένοι από του Ευρωπαίους Εταίρους χρησιμοποιούσαν ως άλλοθι τις ελληνικές αντιρρήσεις στις ευρωτουρκικές σχέσεις με αποτέλεσμα να χρεώνεται η Αθήνα όλη την ακινησία ή και τις εντάσεις. Οι περισσότεροι από τους πολιτικούς της Κύπρου ενώ διαπίστωναν την εξώφθαλμη αυτή πραγματικότητα, αντιδρούσαν με σφοδρότητα απέναντι σε οποιαδήποτε ενδεχόμενη αλλαγή της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας. Τα κόμματα ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ ήταν αυτά που έφεραν τις περισσότερες αντιρρήσεις. Ο Κρανιδιώτης με πίκρα εξομολογείτο σε Κύπριους της Αθήνας(στο περιθώριο των συνεδρίων της ΟΚΟΕ ) για την εχθρική και απαράδεκτα μειωτική συμπεριφορά που επέδειξαν απέναντι του σημαίνοντες Κύπριοι πολιτικοί όταν με την υπουργοποίηση του στην Ελλάδα, διέβλεπαν στο πρόσωπο του τον μελλοντικό ανταγωνιστή τους για το προεδρικό αξίωμα.
Η υποκρισία όσων τον καπηλεύονται πολιτικά δεν έχει όρια. Ενώ η πολιτική που οι ίδιοι ακολουθούν στο Κυπριακό δεν έχει παρά ελάχιστη απήχηση στον κυπριακό λαό κατορθώνουν να επιβάλλουν την πολιτική τους κάθε φορά που ανοίγεται ευκαιρία για λύση, ποντάροντας στα εθνικιστικά αντανακλαστικά του με τα οποία τον παραπλανούν και τον φοβίζουν! Διαρρηγνύουν μάλιστα τα ιμάτια τους για την αποκλειστικότητα στη διεκδίκηση της πολιτικής του κληρονομιάς χωρίς να έχουν ποτέ συνταχθεί με την πολιτική που αυτός ακολουθούσε. Λένε για παράδειγμα με περηφάνια ότι ο Κρανιδιώτης υπήρξε ο πολιτικός που χάριν σ΄αυτόν η Κύπρος εντάχθηκε στην Ε.Ε. Ως εδώ πολύ καλά! Ξεχνούν ωστόσο ότι η συμφωνία της ένταξης προέβλεπε την ταυτόχρονη λύση του κυπριακού στη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, ώστε το ευρωπαϊκό κεκτημένο να ισχύσει για όλο το νησί μια και η Κύπρος εντάχθηκε ως σύνολο. Ο Κρανιδιώτης ως ο κατεξοχήν αρχιτέκτονας της ένταξης μέχρι και τη μέρα του θανάτου του, ήταν ο πρώτος που ήξερε καλύτερα από τον καθένα τους όρους και τις επιφυλάξεις των εταίρων σχετικά με την ένταξη,όπως τουλάχιστον την απαιτούσαμε, χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις. Οι κυβερνήσεις Κληρίδη και Σημίτη (αλλά και Τάσσου Παπαδόπουλου και Κώστα Καραμανλή) που υλοποίησαν τον μεγάλο αυτό στόχο δεσμεύτηκαν με εγγύηση την αξιοπιστία που μέχρι τότε διέθεταν,για το ταυτόχρονο λύσης και ένταξης. Δυστυχώς όχι μόνο αξιόπιστοι δεν φανήκαμε στο τέλος με όσα ακολούθησαν στο κυπριακό αλλά μας κακοφάνηκε κιόλας γιατί κάποιοι από τους αξιωματούχους της Ε.Ε. τόλμησαν να μας το επισημάνουν.
-----------------------------------
Δες επίσης επιπλέον στοιχεία για το ίδιο θέμα μέσω των παρακάτω συνδέσμων
Βιογραφικό σημείωμα
Κείμενα του Γιάννου Κρανιδιώτη
Το 11ο ετήσιο μνημόσυνο των Γιάννου και Νικόλα Κρανιδιώτη (ρεπορτάζ του ΡΙΚ)
