Το βίντεο συνοδεύει κείμενο του "νέου ελληνοκύπριου" το οποίο προσυπογράφω!
Σε ποια «σχολή» ανήκει ο Πόλυς και ποιους «δασκάλους» δεν μπορούσε να προδώσει...;
Νομίζω πως το σκηνικό που στήθηκε με την διπλά χαροκαμένη μάνα να δωρίζει τη φωτογραφία των διδύμων στον «άξιο» Πόλυ Πολυβίου, είναι το ρεζουμέ της όλης υπόθεσης…Οι συγγενείς των θυμάτων χρησιμοποιήθηκαν σε όλη αυτή τη διαδικασία από τις 11 Ιουλίου, και με η σειρά τους αποτέλεσαν το συγκινησιακό όπλο του συνασπισμού κομμάτων, αρχιεπισκοπής και ΜΜΕ, δίνοντας «κάλυψη» ουσιαστικά στο εξόφθαλμα ατεκμηρίωτο αποτέλεσμα της διερεύνησης της υπόθεσης.
Το ελληνοκυπριακό βαθύ κράτος δεν αφήνει τέτοιες ευκαιρίες να πάνε χαμένες. Δικό τους είναι το γήπεδο, δικοί τους οι κανόνες, δικοί τους οι «διαιτητές», δικοί τους και οι δημοσιογράφοι...
Δεν είναι η πρώτη φορά που η δεξιά και οι εθνικιστές περιφέρουν αδικοσκοτωμένους και «πατούν σε αγίες τράπεζες» προκειμένου να ωθήσουν ολόκληρη τη κοινωνία στη μισαλλοδοξία, τον φανατισμό, τον αντιακελισμό και την ίδια τη «λατρεία» της διχοτόμησης.
Έχουν δει πολλά τα μάτια μας, τίποτα δεν είναι καινούριο.
Η κυβέρνηση και το ΑΚΕΛ έβαλαν –σχεδόν- όλα τους τα’ αυγά στο καλάθι της μονομελούς διερευνητικής του Πολύ Πολυβίου με μόνη «ελπίδα ορθολογισμού» τώρα να απομένει το «φρέσκο» πόρισμα της αστυνομίας.
Με ένα τέτοιο πόρισμα από τη διερευνητική που ο ίδιος ο πρόεδρος διόρισε, είναι σαφές πως ουσιαστικά αφαιρείται από τις «κυβερνητικές δυνάμεις» το μεγαλύτερο μέρος της μέχρι τώρα επιχειρηματολογίας τους.
Το περιεχόμενο του πορίσματος, οι ακραίες του τοποθετήσεις, η συγκάλυψη του στρατού, η πολιτικολογία και κοινωνιολογία, η κριτική στις διεθνείς πτυχές της υπόθεσης αλλά και το ίδιο το ύφος του κ. Πολυβίου κατά τη παρουσίασή του, αποδεικνύουν ότι το πριόνισμα της αριστεράς έχει μπει σε μια φάση που όλα θυσιάζονται προκειμένου να «αποκαθηλωθεί» επιτέλους και να σιωπήσει -αν είναι δυνατόν για πάντα- το Λαϊκό Κίνημα.
Το ΑΚΕΛ και ο Δ. Χριστόφιας πίστευαν ότι ο κ. Πολυβίου –και ο κάθε ένας που θα βρισκόταν στη θέση του- θα δρούσε αντικειμενικά και βασιζόμενος στη ψυχρή τεχνοκρατική λογική…
Δεν μπορούσαν –ούτε και κανένας μας εδώ που τα λέμε- να υπολογίσουν ότι ακόμα και αυτό το τεράστιο βήμα δημοκρατίας που πραγματοποιήθηκε με την άμεση –και σύντομη- διαδικασία διερεύνησης, αλλά και με την ίδια τη κατάθεση του προέδρου σ’ αυτήν, θα λειτουργούσαν σαν μπούμερανγκ…
Δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι όχι μόνο δεν θα χρησιμοποιούνταν τα ίδια τα αποτελέσματα της έρευνας αλλά και θα στηριζόταν το πόρισμα σε ανυπόστατες υποθέσεις και εικασίες…
Ούτε και ήταν δυνατό να υποπτευθεί κανείς μας ότι μετά από εκατοντάδες μαρτυρίες θα καταλήγαμε στα «πορίσματα» των πρώτων ωρών και ημερών για «σίγουρη» και «αδιαμφισβήτητη ενοχή» Χριστόφια…
Μάλλον δεν μπορείς να παίζεις τίμια σε ένα στημένο παιχνίδι…
Τα προσχήματα δεν κρατιούνται πλέον ούτε κι από τους πλέον «μετριοπαθείς» της αντιπολίτευσης…
Η δεξιά θέλει –και ίσως να μπορεί κιόλας- να φέρει τα πράγματα σε ένα τέτοιο χάλι που πραγματικά να μην υπάρχει άλλη διέξοδος από το Λαϊκό Κίνημα εκτός από τον ξεσηκωμό και την κοινωνική αντιπαράθεση.
Μια τέτοια προοπτική ήταν πάντα η απευκταία για την αριστερά που μπροστά στο δίλημμα «αντίσταση» ή «υποχώρηση» επέλεγε πάντα την υποχώρηση και το τίμιο πολιτικό παιχνίδι.
Έχουμε υποχωρήσει πολλές φορές σύντροφοι αυτά τα 70 χρόνια…
Επτά δεκαετίες στοχοποιούμαστε από τους εθνικιστές και την ολιγαρχία, το εκκλησιαστικό παρακράτος και τους εξτρεμιστές, μετρούμε θύματα, δεχόμαστε σπίλωση, απομόνωση, λάσπη και προπηλακισμούς.
Αυτή είναι η ιστορία της αριστεράς -σ’ όλα τα «νατοϊκά χωράφια»- και μόνο με υπομονή, πολιτικό αγώνα, διαλεκτική, επιχειρηματολογία και τη κοινή λογική πάνω απ’ όλα, καταφέραμε να επιβιώσουμε σαν κίνημα, σαν πολιτική δύναμη, σαν φιλοσοφία, σαν σκέψη και δράση όλα αυτά τα χρόνια.
Ένας λόγος που το ΑΚΕΛ καταφέρνει να διασώζεται στο πολιτικό σκηνικό για τόσο μεγάλο διάστημα και με πρωτοφανή αποδοχή από τον κόσμο -σε αντίθεση με τη κατάσταση των σοσιαλιστικών κινημάτων παγκόσμια- είναι ακριβώς η στωική αντίδρασή του στους εξτρεμισμούς, το πείσμα, η υπομονή του και κυρίως η επιμονή του για τήρηση των βασικών δημοκρατικών κανόνων της πολιτικής και κοινωνικής δράσης.
Η εμπιστοσύνη που δείχνει στους αστικούς θεσμούς και η καλή πίστη που το χαρακτηρίζει σε ότι αφορά τη συμμετοχή του σ’ αυτό το σύστημα, μπορεί μεν να φαίνεται σε κάποιους ως «αστικοποίηση» και ρεφορμισμός , αλλά θεωρώ πως αποτέλεσε τον ακρογωνιαίο λίθο πάνω στο οποίο έκτισε το ΑΚΕΛ την λαϊκή του αποδοχή.
Και είναι αυτή η λαϊκή βάση που αποτελεί –και τώρα και πάντα- την μοναδική ελπίδα τούτου του τόπου: Την μοναδική του ελπίδα για Λύση και Επανένωση παρά τις μεγάλες αντιξοότητες και τις δυσοίωνες προοπτικές, την μοναδική του ελπίδα για υπεράσπιση των εργατικών δικαιωμάτων.
Η προεδρία της δημοκρατίας είναι η μεγαλύτερη κατάκτηση της αριστεράς και της ευρύτερης δημοκρατικής παράταξης και θα την υπερασπιστούμε μέχρι τελικής πτώσεως!
Δεν έχουμε άλλη επιλογή εκτός από την κοινωνική δράση και την αντίσταση στα λευκά πραξικοπήματα…
Αυτή η διακυβέρνηση και η επιτυχία της αφορά τον κάθε αριστερό, τον κάθε δημοκράτη, το διαχρονικό εργατικό σοσιαλιστικό διεθνιστικό κίνημα.
Δεν αφορά ούτε τον Χριστόφια, ούτε ακόμα και το ίδιο το ΑΚΕΛ σαν κόμμα.
Η προσβολή της λογικής, η επικοινωνιακή χειραγώγηση και η προέλαση της «σταυροφορικής» πλουτοκρατίας επιδρά τόσο στις παρούσες συγκυρίες αλλά και στις μελλοντικές προοπτικές της δημοκρατίας και της αριστερής έκφρασης σε τούτο τον τόπο.
Από το blog «νέος ελληνοκύπριος» 4/10/2011
